.

.

فکرای خوب ِ تخمی نکنید .

فقط مامان ِ جـ.ـنده ام هوس ِ عکاسی از رود ِ تایمز در طلوع ِ آفتاب کرده و

چون تنهایی میترسه ،

من باید تمام ِ شب رو بیدار بمونم تا کله ی صبح همراهیش کنم .

بذاره یه دل ِ سیر خالی بشم توی بغلش ،

و بذاره پُر شم از عطر ِ ناز ِ تنش ،

من مجسمه ی سنگی ِ شاید-متحرکی بیشتر نیستم .

.

.

منم و سکوت و اشک و دود و خاطره .

.

.

اما برای چی ؟

آخرش چی میشه ؟

هیچ وقت هیچ چیز قرار نیست کامل باشه چون ما آدمیم و این دنیا هم اصطکاک داره .

پس به چه هدفی ؟

خواب ِ پرواز میبینم .

بدون ِ بال .

فقط مثل ِ بازی های کامپیوتری ،

وقتی معمولی می پـَرَم ،

می تونم با اراده ی خودم ارتفاع بگیرم .

و هستم .

اما کسی من رو نمیبینه .

.

.

خوبه ها !

درسته که از کابوس های قبلی بهتره اما

وقتی ۱۰-۱۲ ساعت مدام

در حال ِ پریدن و پرواز و دویدن و مسیر یابی از طریق ِ کد پستی (!) باشی ،

خسته میشی خب .

و وقتی با خستگی از خواب بلند میشی ،

معلومه که سر درد میگیری !

و وقتی به خاطر ِ کم بود ِ وقت ،

با شکم ِ خالی ،

ونلافکسین رو میندازی بالا و یه سیـــگار روش ،

نتیجه ی حاصله میشه این که هم سر درد داری و هم دل درد !

دیگه از بین نمیره .

مهم ترین علتش هم گذشته ی آدماست

چون هیچ وقت پاک نمیشه .

.

.

مثه خستگی ِ من و امثال ِ من .

مثل ِ نفرت ِ من از دنیا اما بی دلیل ادامه دادن به این زندگی .

مثل ِ آرزوی رهایی ، پرواز ، مرگ ، فراموشی .

امروز شب بود .

یه دو ماهی میشه که همه ی روز ها شبه .

.

.

و تنها نور ِ روشن ،

فندک بود و آتیش ِ سیـــگار و بازتاب ِ اونا از توی آب ِ چشم های من .

هنوز همیشه همه جا شبه .

اینقدر پی ِ خودکشی بودم که فک نمی کردم به سال ِ ۸۸ برسم .

اما رسیدم .

متاسفانه !

و بعدش دیگه قوی تر فکر نمی کردم که برسم به هشتم ماه ِ آبان ِ این سال .

و بازم به نحوی تخماتیک رسیدم .

.

.

یادش نه به خیر .

روز ِ ۷/۷/۷۷ بود .

با مامان ِ جنـ.ـده ام نشسته بودیم خونه ، برنامه ی نیم رخ نیگا می کردیم .

فَ فَ می گفت : امروز هَپت ِ هَپت ِ هَپتاد و هـَپته .

و ما می خندیدیم .

و من مدت ها به این فکر می کردم که کِی هشت ِ هشت ِ هشتاد و هشت میاد ،

تا باز یکی مسخره اش کنه و ما بخندیم ؟

و هرگز ، هرگز ِ هرگز ، فکر نمی کردم توی اون (این) دوره ،

خندیدن از یادم بره .

دیگه شماها خفه شین و نگین که نه .

افسردگیم زده بالا ؟ به تخمم . به من چه ؟

مـــُرده ام دیگه . مـــُرده .

چشمام وازه ها ! اما دنیا یه پَره مِه داره . انگار ِ این فیلمای تخمی که یارو داره خوابش رو (یا خاطراتش رو ) تعریف می کنه .

نگو چرا خواب و خاطره یکیه .

نگو . نپرس . چون یکیه .

آره داداش ِ من .

دنیام مــُرده اس .

همه مــُرده ان .

صبح به صبح واس خاطر ِ این کلاسای مادر جـ.ـنده پا میشم ،

بعد نیم ساعت پیاده روی و ترن سواری روی ابر ها .

د ِ نمی فهمین دیگه .

.

.

نمی خواد بمیرید .

همه تون واسه هم خوبید .

میشه فقط من رو بکشید ؟

مــَردم مـُردم .

.

.

دلم تنگ ِ یه چیزیه .

دلم بهونه می خواد .

دوباره بی خوابیم شروع شده .

دوباره نمی تونم بفهمم چیزی که توی ذهنمه کابوسم بوده یا جزوی از خاطرات ِ تخمی تخیلی ِ خودمه .

هوس کردم برم بیابون ، بی وقفه هوار بکشم .

اون قدر که از کمبود ِ انرژی همون جا ولو شم .

حوصله ی هیچی ( بلا استثنا هیچی ) رو ندارم .

_{یکی میشه بهم بگه من چرا اینقدر احمفم ؟}

_{این رفیق ِ جدید ِ من حتی نمی دونه خستگی ِ روحی یعنی چی .}

تو باید کسی باشد که بشود ساعت ها پیشش سکوت کرد و لذت برد 
بشود پاهارا آویزان کرد و ساده ترین چیزها را دید
بشود الکی الکی احساسه خوشبختی کرد 
حتا بدونه ریزترین دلیلها ،
تو باید کسی باشد ...

.

.

تو ...

کسی نفرتم رو می فهمه از اینکه ما آدما اینقدر به هم نیازمندیم و داریم به طور ِ مداوم از هم فرار می کنیم .

و من متنفرم از این احساس های تخمی تخیلی ای که توی بودن و نبودنشون قدر ِ پشم نقش ندارم .

اما هنوز می خوام که یکی باشه .

من سرم رو بذارم روی شونه هاش .

بی تمنا بغلم کنه .

منم آروم بگیرم .

منم بمیرم .

^{[ خودم به خودم می گم ]} : ای روزگار ! یادته درست یک سال ِ پیش یکی بود که

بی هیچ غروری حاضر بود وقت ِ تنهاییش رو با تو قسمت کنه .

یادته جمله هاتون با هم یکی بود .

یادته اونم مثه خودت آرزو می کرد سر بذاره توو بغلت و بمیره ؟

و یادته هیچ کدوم نمی دونستین چرا دارین ادامه میدین به همه ی این مزخرفات اما میدادین .

و یادته پایان ِ ماجرا ؟

^{[ جواب آمد از سوی خودم ]} : نمی خوام یادم بیاد .

نه . کــُس ننه . نمی آد . من هیچی یادم نمی آد .

برو بذار با سیــگارم بسوزم .

اینجا ایرانی ها همه دنبال ِ سیـــگار ِ خارج شده از وطن ؟

.

.

خب البته تفاوت ِ عجیب ِ قیمتشون هم بی اثر نیست .

اما بازم احمقانه اس .

به جون ِ خودم تنها شباهت ِ ما ایرانی ها با مردم ِ کشور های پیشرفته ی دنیا ،

فقط اینه که هر دو نفس می کشیم و نیاز به دستشویی داریم .

همین .

.

.

که البته نوع ِ توالت رفتنمون هم کلی توفیر داره .

کلا که هیچی .

بشاش به زندگیت .

و بدون که یکی قبل از تو به طور ِ کامل شاشیده روی خودت و زندگیت .

.

.

گلوم عادت کرده .

دیگه طعمی نداره .

دیگه نمی سوزونه .

فقط نمی دونم چرا وقتی داغونم و دو تــــا رو به سرعت پشتِ سر ِ هم می کشم ،

حالت ِ تهوع میگیرم ؟!

منظورش اینه که در صورت ِ لزوم ،

حاضره هر کاری بکنه .

.

.

دقت کن .

در صورت ِ لزوم .

این به این مفهوم نیست که اگه یارو واسه رفع ِ بی حوصلگیت از درخت بالا نرفت ،

بگی که خالی بسته .

از این جمله های تخمی بدم میاد اما

آدما ! بی دلیل علاقه ی کسی رو زیر ِ پاهاشون له و لورده نکنین .

نیمه مست .

بحث شد سر ِ روح .

مادر ِ جنـــ.ـده مون فرمود : چرا این روح ها فقط شب ها دیده میشن . روزا کجان ؟

گفتم : روح ، به اون تعریفی که شما دارین ، اگه روز هم بیاد بیرون ، به خاطر ِ زیادی ِ نور دیده نمیشه .

( این عین ِ جمله ام بود )

یارویی از آنسوی میز ناگهان فرمود :

یهو یاد ِ الهی قمشه ای افتادم . ( منظورش این بود که شبیه ِ اون شده بودم یه لحظه )

.

.

و من شک کردم که آیا دارم کچل میشم ؟!

دارم نگران ِ خودم میشم .

.

.

نمی دونم چرا واقعا !

شاید چون سرعت ِ ترن های اینجا دم ِ ایستگاه اون قدر نیست که درست و حسابی آدم بکشه .

به هر حال یعنی هنوز راهی نیافته ام برای خود کشی .

پس زنده ام .

هنـــــوز !

اینترنت هم دارم دیگه .

اما خسته ام .

از تمام ِ آدمای دنیا طلب کارم .

ازشون زندگیم رو طلب دارم .

.

.

آره حسودیم میشه .

مثه زن ها حسودیم میشه .

که بقیه خشگلن .

که بقیه مجبور نیستن هر صبح و هر شب قرص ِ ضد ِ افسردگی ِ سه حلقه بخورن تا پاچه نگیرن ،

تا اخم نکنن . تا بی خودی گریه شون نگیره .

حسودیم میشه که می تونن توی بغل ِ هر کس آروم بگیرن .

که مشروب سر خوششون می کنه .

که تکلیفشون با خودشون مشخصه که دگر جنس بازن یا هم جنس باز .

که دوست دارن هر شب ســ.ـکس کنن .

حسودیم میشه که می تونن حرف بزنن راجع به هر موضوع ِ کُس شعری و بخندن .

آره . حسودیم میشه که هر شب کابوس نمی بینن .

حسودیم میشه که مجبور نیست برای خواب اون قرص ِ ضد ِ تشنج رو بخورن وگرنه می لرزن مثه گربه ی خیس .

من حسودیم میشه به اون بچه ای که قرصای پدر بزرگ ِ کـ.ـیریش رو می خوره و میمیره .

من به تمام ِ مُرده های این عالم حسودی می کنم .

که مجبور نیستن برای این زندگی ِ تخمی جون بکنن وگرنه تخمی تر میشه .

حسودیم میشه به نویسنده ی اون وبلاگ های تخمی-عاشقانه ی غمناک که

دارن واسه چیز فرند ِ رفتشون کُس می نویسن . چون نشون میده که

یه زمانی توی زندگیشون خوشبخت بودن و الان دلشون برای اون لحظه های عالی ِ با هم بودن تنگ شده .

چون یه مشت خاطره ی معرکه دارن که می تونن گاهی با فکر کردن بهشون آروم بتمرگن روی تخت و

آرامش بگیرن . حتی برای دو ساعت .

حسودیم میشه که مشکل ِ عصبی ندارن .

حسودیم میشه به همه چون من نیستن .

شاید یکی از تنها چیزایی باشه که هنوز عاشقشم .

.

.

وقتی که زود تر از ساعت از خونه میزنی بیرون ،

واسه اینکه در آرامش و این باد ِ نفرت انگیز ِ قوی ،

سیـــگارت رو بکشی .

یه حسی بهت دست میده .

انگار که مــُردی .

انگار که دیگه جزوی از جمیعت ِ رو به افزایش ِ کره ی زمین ِ نسبتا گرد نیستی .

و این خوبه .

اما

نه این قدر خوب که حال ِ دائم الداغونت رو خوب کنه .

دقیقا همون .

و تازه کمی هم بدتر .

انگار نه انگار که قرصای اون دکتر ِ مادر به خطا قرار بود اثری بکنه .

.

.

حتی از تختم نمی تونستم بلند شم .

دو روز بود بوی غذا که میشنیدم می خواستم بالا بیارم .

فقط قهوه می خوردم و آب هندونه .

و زل می زدم به یه نقطه بی هدف .

خوب نیستم .

جماعت ِ احمق ( حالا با چند تا استثنا ) ، من خوب نیست حالم .

ولی الان بهترم . نمی دونم چرا بهتر شدم اما بهترم .

و این احمقانه اس .

اونم احمقانه بود .

همه چیز احمقانه اس .

کــــــــــ.ـــــــــــیـــــــــــــــــــــــــر !

تخمی ام .

تخمی ای .

تخمی بود .

.

.

کیــ.ـری ام .

کـیـ.ـری ای .

کیـ.ـری بود اون .

نمی فهمی منظورم رو ؟

تقصیر ِ خودته .

نه ! حرفا و کلمه ها کامل ان .

ناقص تویی . منم . اونه .

خدا ! کــ.ـیرم توی همه ی بی نهایت سوراخت .

.

.

به جون ِ خودم نباشه ، به جونِ شما ،

من دیگه داشتم فراموشش می کردم مــُر اُر لــِس .

ولی نشد دیگه .

چرا باید من امروز آدمی فتوکپی ِ اون رو ببینم ؟

چرا ؟

چرا اون باید به این شدت شبیه ِ اون باشه ؟

چرا باید قیافه اش ، صداش ، اخلاقش ، کلماتش ، وجودش مثه اون باشه ؟

چرا باید همون جوری با من رفتار کنه ؟

چرا باید مثه اون علف بکشه ؟

چرا باید خوره ی سیـــگار باشه ؟

چرا باید دستاش همون دستاش شازده ی من باشه ؟

لعنت به من !

نمیشه .

بسه دیگه !

من دارم چه غلطی می کنم تو این کشور ؟

بمیرید .

همه تون بمیرید .

خفه شین .

همه چیز دارم .

قرصام رسید .

سیـــگار می کشم در آرامش (حدودا)

مشروبم به راهه .

 دارم توی این کشور ِ پیشرفته قدم می زنم .

این رو دارم . اون رو هم دارم .

.

.

و این کافیه .

آره . این کافیه .

من خوبم . حتی یادم نمی آد واسه چی دو-سه روز پیش حالم خوب نبود .

آره ! آره ! قرصا معجزه می کنن .

اما نمی دون چرا حس می کنم حافظه و آی کیوم رو وقتی که هنوز اثرشون توی بدنمه ( یعنی تمام ِ روز )

ضعیف می کنن .

فقط حس می کنم !

خــــــــوبــــــه .

و مهم هم نیست که نمی فهمم توی این کلاسای مسخره ام دارن به زبون ِ شیرین ِ اینگیلیسی ،

چه کـُس شعری بلغور می کنن .

نمی دونم .

اصلا مگه چیزی هم هست که مهم باشه ؟

من ، دلم یکی رو می خواد که من رو بدرکه . ( تیریپ ِ شاد وسط ِ این غم بازار )

من دلم بغل ِ یکی رو می خواد که برم توش و بمیرم همون جا .

من می خوام روی سنگ ِ قبر ِ مسخره ام ، هیچ نکته ی خوبی  نباشه که از من بنویسن .

من می خوام مفقود الاثر شم تا فک و فامیل دستشون هم به جنازه ی از قیف افتاده ی من نرسه .

.

.

آره !

من گاهی اوقات خل میشم .

آقا خودمونیم . تعارف که نداریم . من گاهی تا سر حد ِ مرگ کــُس خل میشم .

و من هر از چند گاهی که زیاد پیش میاد ، کــــُس ِ شعر ِ محض میگم .

واسه اینکه بخندی و نفهمی این آرزو ها چقدر گریه آورن .

( حالا اصلش اینه که هوس ِ مرگ ِ دراماتیک کردم . )

این زیر میر ها هم بگم که من به سیـــگارم وفا دارم .

اصلا یکی از مهم ترین آرزو هام اینه که دوباره کدئین بخورم ، سیــــگار بکشم و چاووشی گوش کنم .

و یکی رو داشته باشم که با آهنگ ِ چاووشی برم توو فکرش .

( هی من بگم دارم مانیا میگیرم به خاطر ِ اون قرصا ، هی شما جماعت ِ اکثرا نفهم ، بخندین به ریش ِ نداشته ی من )

کــــ.ـیرم دهن ِ این پست ِ جمهوری اسلامی .

.

.

من از یه ماه و اندی پیش ، معطل ِ اون قرصای دکتر-نویسم تا برسن اینجا .

یعنی کلا کـ.ـیرم یه طور ِ عمقی توی تک تک ِ سوراخای نداشته ی این سیستم ِ ارسال ِ بسته !

مُردم بابا !

( آره داداش ! من معتاد ، قرصی ، سیــــگاری و خیلی چیزای چیز ِ دیگه هستم )

یعنی یه نوع نیست . هی عوض میشه اما اصلش اینه که برطرف نمیشه .

گاهی مثه آدمیم که دویده . بی نهایت ساعت ، یه فاصله ی بینهایت رو دویده و

الانم که وایساده ، انگار کاری خلاف ِ قانون کرده . انگار که باید مدام و مدام بدوه .

گاهی دیگه اونجوریه که انگار تمام ِ آدمای دنیا ،

وایسادن به صف و هی می کنن توم .

و گاهی از اون نوعیه که انگار یکی مدام داره با گوش و گردنم بازی می کنه و هی زبون میزنه .

اون جوری ای که حتی نمی تونی دستت رو تکون بدی .

اما لذتی توش نیست .

.

.

( نوشتن کار ِ احمقانه ایه . وقتی که این کلمه های مادر به خطا توانایی ِ رسوندن ِ هیچ حس و مفهومی رو ندارن ،

نوشتن یعنی وقت تلف کردنی که هیچی از دردات رو تسکین نمیده .

که البته گاهی ذکر ِ دوبارشون هم باعث ِ یاد آوریش میشه .

منظورم اینه که ول معطلم . همین و دیگر هیچ )

هنـــــــــــــــــــــــــــــــــــوز !

.

.

مگه یه بشر ِ سخته ی دست ِ این خدای کُس کش چقدر جا داره ؟

یه روز . دو روز ؟

اصلا بگو دو سال ، سه سال ؟

بسه دیگه .

( و راستی ، من هیچ تعهدی به نوشتن توی اینجا ندارم اما محض ِ اطلاع میگم که

خونه ی جدید ِ تخمی مون اینترنت نداره .

منم حوصله ندارم همش با این کامپیوتر ِ بدون ِ لیبل تایپ کنم . )

که روانشناس ِ سابق بر این ِ ما بهش می گفت سنجاق ِ ذهنی .

یعنی یه چیز یا یه حرف یا یه مکان ِ خاص توی ذهنت ،

سریعا برابر بشه با یه چیز ِ دیگه که

در نظر ِ آدمای دیگه شاید رابطه ای بین ِ اون چیز ِ اول و اون چیز ِ دوم نباشه ،

اما برای تو هست.

اونم به علت ِ یه سری خاطره که شاید حتی خودتم ندونی چی ان اما هست و اثر میذاره روی فکرای تو .

و این ماجرا ، تازگی ها داره اضافه میشه به مشکلات ِ پیش ِ پا افتاده ی من ،

که هی داره تکرار میشه . هـــِی . هـــِی .

مثلا وقتی این رفیق ِ جدیدم ، با عشوه بهم میشه خوک ( که نمی دونم چرا این حرکت رو انجام میده ) ،

من میرم به ۴-۵ ماه پیش که اون شازده کوچولوی مثلا-بزرگ  ،

واسه خاطر ِ اینکه مشروب خور بودم ( و هستم ) بهم می گفت خوک ! (کنایه از نجس بودن )

و خب این نرماله ه اون موقع یهو آمپرم میره روی ۳۲۰ .

یا مثلا وقتی با اسم ِ حیوون ِ نماد ِ سال ِ تولدم صدام می کنه ،

بازم میپرم به همون ۴-۵ ماه پیش و همون لغات ِ گوهر بار ِ شازده جون !

.

.

این دقیقا یکی از همون مواردیه که باعث میشه به نظر ِ آدما غیر ِ عادی ، آب نُرمال ، آدم فضائی ،

دیوانه و غیره بیای .

چرا ؟

چون به یه چیز ِ خیلی مسخره ، ری-اکشن ِ خیلی قوی نشون میدی .

شاید به یه کلمه ، شاید به یه صفت ِ خاص ، شاید به یه مکان ،

شاید به یه طرز ِ حرف زدن ِ خاص ( منظورم کاربر ِ کلماته ) ، شاید به یه حرکت ِ معمول اما نایاب ،

اصلا به هرچی ، اصلا به طرز ِ نگاه کردن ِ یه بشر . اصلا به سیـــگار کشیدن مثلا !

و بله ،من دیوونه ی زنجیری خونده میشم در این مورد .

بشینه با کامپیوتر ِ بدون ِ لیبل ِ فارسی ِ کالج ،

مطلب بنویسه ؟

.

.

و تازه خیلی هم بهش فشار نیاد واسه نبودن ِ لیبل ِ حروف ِ فارسی ؟

آخه چقدر ؟

آدمی که جنس ِ موهاش ذاتا چربه ،

عینک ِ طبیش رو بزنه بالا ، روی موهاش .

.

.

اصل ِ عمل خیلی کـُس خلانه نیست .

کــُس خلی ِ یارو اینجا نمایان میشه که شیشه ی عینکش به گـ.ـا میره و

مدام باید با دستمال تمیزش کنه .

و صد البته بعدش بازم همون حرکت رو بکنه .

من ؟

نه به جون ِ شما !

یه ذره دور که توش نیاز به ارسال ِ اس ام اس زیاده ،

جفتی موبایل هاشون کیبورد ِ کامل ِ لمسی داشته باشه ،

اون وقت حجم ِ نرمال ترین اس ام اس هاشون ،

حد ِ اقل میشه ۲ الی ۳ تا .

.

.

و اون خدای وجود نداشته ی مادر جـ.ـنده به داد برسه وقتی که

اون دو تا موجود ِ مذکور ، به دلایل ِ مختلف ،

مجبور میشن که حرفای روزانه و حتی گاهی دعواهاشون رو به وسیله ی اس ام اس ،

روی همدیگه اعمال کنن .

دیگه اصلا نباید تعداد ِ صفحه های اس ام اس هاشون رو شمرد .

از ۵-۶ تا شروع میشه تا جایی که به خاطر ِ سنگین شدن ِ اصلاعات ِ ارسالی ،

مسیج تبدیل به مولتی مدیا بشه !

( میگم اصلا معلوم نیست که یه ور ِ این رابطه ی بالایی باید خودم باشم که اطلاعاتم اینقدر دقیقه ؟)

(معلوم نیست که ؟ )

( خوبه که معلوم نیست )